ความคิด :: ความรู้ :: ความรู้สึก

หนทางยังมีอยู่ ผู้เดินทางยังไม่ขาดสาย ลงมือเสียแต่วันนี้
ก่อนที่กระแสลมแห่งกาลเวลา จะพัดพารอยพระบาทของท่านหายไป
เพราะถึงเวลานั้น พวกเราก็จะต้องระหกระเหินไร้ทิศทาง ไปอีกนานแสนนาน

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช

อ่านหนังสือไปเล่มครึ่งแล้ว ชอบจัง
นานๆทีจะได้อ่าน นานๆทีจะเจอหนังสือธรรมะที่สัมผัสได้

------------------------------------------------------------------
เมื่อวานไปดู concert มาสนุกมากอยากดูแบบเต็มๆไม่อั้นกว่านี้อีก
พี่แก๊ปพูดนิดนึงประมาณว่าเวลาทำงานแล้วถ้าเราใช้ความคิดอย่างเดียวอาจไม่พอ
ต้องใช้ความรู้ด้วย .... เอามาประกอบกับหนังสือที่อ่านด้านบนก็ค้นพบ (คิดไปเองว่า
พบ) ว่าเวลาที่ทำสิ่งต่างๆ ความคิด+ความรู้ ก็ยังไม่พอต้องมี ความรู้สึกตัว(สติ) ด้วย

แปลกดีที่แฟนมี่ไม่มากเท่าที่คิด มี่ร้องดี ok แต่ดูเธอเครียดไปนิด
t-bone เจ๋งดี ตอนที่เราแก่ตัวลง จะสามารถเก๋าขึ้นเรื่อยๆได้แบบพี่เค้าบ้างมั้ยนะ ?

Thich Nhat Hanh

ไปเจอมาจาก 1001ii
ท่าน ติช นัท ฮันท์ เพิ่งมาเมืองไทยไม่นานมานี้เป็นที่ยินดีของพี่น้องชาวพุทธ
ผู้เขียนไม่เคยศึกษาเนื้อหาธรรมะของท่านติชอย่างลึกซึ้งมากนัก
แต่ได้ไปเจอ blog ของ 1001ii แล้วชอบเพราะเอามีคำอธิบายที่ง่ายๆชัดเจนดี

สมมติว่า คุณคือมนุษย์อวกาศที่นั่งจรวดไปยังดวงจันทร์ เมื่อไปถึงดวงจันทร์เครื่องยนต์เกิดขัดข้องเกินจะซ่อมแซม ทำให้คุณไม่มีทางกลับโลกได้ ออกซิเจนที่เหลืออยู่ก็ไม่มากพอที่จะรอให้โลกส่งจรวดมารับตัวคุณกลับไป คุณจะมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสองวันเท่านั้นก่อนที่ออกซิเจนจะหมด คุณได้แต่มองกลับไปยังโลกสีเขียวใบนั้น และเริ่มเห็นคุณค่าของมันและการมีชีวิตอยู่เป็นครั้งแรก

ด้วยเหตุอะไรก็ไม่ทราบ จรวดของคุณก็เกิดใช้การได้ขึ้นมา คุณรีบออกเดินทางกลับสู่โลกในทันที ตลอดทางที่จรวดกำลังพุ่งไปสู่โลกอีกครั้ง คุณได้แต่จ้องมองโลกสีเขียวใบนั้นด้วยความใจจดใจจ่อที่จะได้กลับไปอีกครั้ง มันช่างเหมือนปาฏิหารย์ ทันทีที่จรวดของคุณลงจอดบนพื้นโลก คุณก็ค่อยๆ ก้าวออกจากยานอย่างช้าๆ และวินาทีแรกที่คุณก้าวออกมาจากยาน คุณก็ได้สัมผัสโลกสีเขียวใบนี้อีกครั้งในแบบที่คุณคิดไม่ถึงว่าคุณจะมี โอกาสได้สัมผัสกับมันอีก

ความรู้สึกก้าวแรกที่คุณออกมาจากยานนี่แหละ คือ ความรู้สึกของคนที่กำลังอยู่กับปัจจุบันขณะ จงรู้สึกอย่างนั้นให้ได้ตลอดเวลาที่เรามีชีวิตอยู่

มากเกินไป

สติ ........ มีมากเท่าไรยิ่งดี มีแต่คุณ.............ไม่มีโทษ
ศรัทธา ...... มีมากเกินไป ขาดปัญญา .............กลายเป็นงมงาย
ปัญญา .......มีมากเกินไป ขาดศรัทธา .............กลายเป็นทิฏฐิมานะ (หลงตัวเอง)
สมาธิ ........มีมากเกินไป ขาดปัญญา............. กลายเป็นโมหะ
ปัญญา .......มีมากเกินไป ขาดสมาธิ...............กลายเป็นฟุ้งซ่าน
วิริยะ.........มีมากเกินไป ขาดสมาธิ...............กลายเป็นเหน็ดเหนื่อย
สมาธิ ........มีมากเกินไป ขาดวิริยะ ..............กลายเป็นเกียจคร้าน

หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

ตอนนี้กำลังอยู่ในภาวะสองบรรทัดสุดท้ายสลับไปมา.....
อีกแบบที่เป็นบ่อยๆคือฟุ้งซ่านโดยที่ไม่ได้มีปัญญาเลยซักนิด
ใครรู้วิธีช่วยทำให้สมดุลช่วยชี้แนะด้วย - -"

ปล.ได้มาจาก w/b 82 ขอบคุณท่านหมูเดจาเวียว ไว้ณ ที่นี้ ^@^